Narodziny Prowincji i profesjonalizacja grupy misyjnej.

​Możliwość realizacji planów ks. Wincentego Turka o utworzeniu  grupy misjonarzy krajowych, przyszła wraz z erygowaniem Polskiej Prowincji w 1947 roku, kiedy pierwszy prowincjał, ks. Stanisław Sidełko, podjął decyzję o oddelegowaniu ks. Wincentego Turka do pracy rekolekcyjno-misyjnej i mianował go pierwszym Dyrektorem polecając stworzenie grupy rekolekcyjnej. 

W tamtym momencie nie było przydzielonych na stałe misjonarzy. Ks. Turek był więc "dyrektorem jednoosobowym", który musiał sam organizować sobie pomoc.

Funkcję dyrektora pełnił przez 10 kolejnych lat. W tym czasie przeprowadził setki ćwiczeń rekolekcyjnych – sam lub we współpracy z innymi księżmi.

Jak powstawał zespół?

Zamiast stałego przydziału odgórnego, ks. Turek korzystał z systemu „wspierania się” współbraćmi, którzy mieli inne obowiązki.

Na konkretne misje ks. Turek „pożyczał” kapłanów z domów zakonnych (np. z Płaszowa czy Tarnowa). Byli to ojcowie, którzy na co dzień uczyli w seminarium lub pracowali w parafiach, a na tydzień czy dwa wyjeżdżali z nim na misje.

Dopiero powrót ks. Franciszka Nagiego z Brazylii i zaangażowanie ks. Stefana Rychlickiego stworzyło realny fundament. Oni nie zostali "przydzieleni dekretem" jako stały oddział, ale stali się najbliższymi współpracownikami ks. Turka z racji wspólnej pasji.

W ten sposób konstytuuje się grupa misyjna, która będzie sukcesywnie powiększać się w kolejnych rekolekcjonistów. 
W 1948 roku – o ks. Stanisława Sidełkę, w 1949 roku – o ks. Czesława Kundę, w 1950 roku – o ks. Jana Górę, w 1952 roku – o ks. Czesława Szortykę.

Wciąż wzrastało zapotrzebowanie na posługę kaznodziejską księży sercanów, stąd też w tę pracę dorywczo włączali się także księża spoza sercanów.

Przykładem braku stałej grupy był fakt, że w maju 1947 roku ks. Turek musiał pojechać na misje do Opatówka z ks. Kazimierzem Dobrzyckim, bo wewnątrz zgromadzenia brakowało jeszcze wolnych rąk do pracy misyjnej.

​W ten sposób misje ludowe stały się priorytetem  wokół którego koncentrowały się siły i zasoby młodej Prowincji. 

To przez ten apostolat sercanie dali się poznać polskiemu społeczeństwu, niosąc nadzieję w trudnych latach powojennych.
​
​Statystyki wiary i rozwój (1947–1952)

​Zapał pierwszych misjonarzy przyniósł zdumiewające owoce. W ciągu zaledwie pięciu lat (1947–1952) siedmiu stałych misjonarzy postawiło 59 krzyży misyjnych w 11 diecezjach oraz wygłosiło 114 serii rekolekcji. 

Popularność sercańskich kaznodziejów wciąż wzrastała, a ludzie wzajemnie zachęcali się do udziału w naukach, mówiąc: „idźcie, bo dziś kazanie mówi ks. Turek”.

​Rok 1959: Od zapału do instytucji

Rok 1959 stał się rokiem przełomowym dla grupy misjonarzy krajowych.
​Choć grupa działała od momentu powołania dyrektora w 1947 roku, to jednak kluczowym momentem dla jej przyszłości była III Kapituła Prowincjalna, która odbyła się w 1959 roku. 

To wtedy dokonano pełnej instytucjonalizacji dzieła. Kapituła nie tworzyła grupy od zera, ale nadała istniejącemu od 12 lat zespołowi rangę oficjalnego i stałego organu Prowincji.

​Decyzja Kapituły nadała grupie rangę prawną. Grupa przestała być jedynie „zespołem ks. Turka”, a stała się oficjalną instytucją o solidnym umocowaniu.

Wyznaczono dla niej stałą bazę operacyjną w domu zakonnym w Tarnowie, który odtąd stał się centrum koordynacji misji krajowych. 

To tam misjonarze mieli swój dom, tam przygotowywali się do wyjazdów i tam gromadzili pomoce duszpasterskie. Co najważniejsze, uchwalono stały regulamin i nałożono na Prowincjała obowiązek stałego delegowania do Tarnowa odpowiedniej liczby kapłanów, których wyłącznym zadaniem była praca misyjno-rekolekcyjna.

Tym samym potwierdzono, że misje krajowe są owocnym narzędziem, które najpełniej oddaje ducha i charyzmat sercańskiego powołania.

​Zakończenie: Przełomowy rok 1959 i III Kapituła Prowincjalna zwieńczyły etap formowania się zrębów tego dzieła. Wraz z utworzeniem bazy w Tarnowie i nadaniem oficjalnego regulaminu, misje krajowe zyskały pełną dojrzałość strukturalną. Od tego momentu sercańscy misjonarze ruszyli w Polskę jako świetnie zorganizowana wspólnota głosicieli pokoju i pojednania, niosąca światu orędzie Najświętszego Serca Jezusa.